Рубрика: մաթեմատիկա

4.1 դասարան 14.12.2017թ. Խնդիրներ

1.Ո՞րն է այն վեցանիշ թիվը, որի տասհազարավորը 7 է, հազարավորը՝ 4, իսկ մյուս բոլոր թվանշանները՝ 3։

734333.

 

2Ո՞ր շարքում են թվերը դասավորված նվազման կարգով․

1) 1, 2, 420, 580, 600

2) 360, 340, 540, 100, 90

3) 368, 358, 321, 101, 103

4) 265, 102, 98, 89, 78

3․Ո՞ր շարքի բոլոր թվերն են պատիկ 4-ին․

1) 2, 4, 6, 1, 8

2) 4, 8, 14, 24, 1022

3) 23, 4, 6, 88, 22, 12

4) 2016, 1048, 24, 1000096, 4

 

4․Քանի՞դեցիմետր է 4/5 մետրը։

10×4:5=8

 

 

5․Գտի՛ր թիվը, որը 3-ի բաժանելիս ստացվում է 4 և 2 մնացորդ։

1) 15

2) 14

3) 13

4) 12

6Ո՞րն է թվի գրության 1-ինկարգիկարգայինմիավորը։

1) 1

2) 10

3) 100

4) 1000

7Ինչպե՞ս կփոխվի երկու թվերի տարբերությունը, եթե հանելին մեծացնենք 10-ով։

կփոքրանա 10-ով

 

8Ընտրիր այն թվանշանը, որը տեղադրելով աստղանիշի փոխարեն՝կստացվի ճիշտ անհավասարություն․ 10կմ 220մ> 10կմ 150մ։

1) 2

2) 1

3) 3

4) 5

 

9․Ընտրիր այն պատասխանը, որն արտահայտում է 5 դեցիմետր 20 սանտիմետրը սանտիմետրերով․

1) 70

2) 700

3) 5020

4) 5200

10Արկղում կար 18 միատեսակգնդակ։Արկղիցհանեցինդրանց 7/9 մասը։Քանի՞գնդակմնացարկղում։

18:9=2

2×7=14

18-14=4

11Գրիր երկու քառանիշ թիվ, որոնք բաժանվում են և՛ 3-իև՛ 4-ի։

1200,3600

12Քառակուսու մակերեսը 25 քառակաուսի մետր է։Գտի՛ր քառակուսու պարագիծը։

20

13Լրացրու բաց թողնված բառը(բառերը)։Երկու գումարելիների տեղափոխությունից գումարը մնում է նույնը————— ։

14․Հաշվիր 115-(2+110:10)+6։(1+2) արտահայտությանարժեքը։

100

15Պայուսակումկա 4 կանաչ, 6 դեղինև 10 կարմիր մատիտ։Առանցնայելուամենաքիչըքանի՞մատիտպետքէհանել, որպեսզիդրանցիցգոնեմեկըլինիդեղին։

15,

16.Քառակուսի հողամասի երեք կողմը շրջապատված է 42 մետր երկարություն ունեցող ցանկապատով։Գտե՛ք հողամասի մակերեսը։

42×42=1764

 

17Գրախանութն ստացավ 27 տուփ տետր, յուրաքանչյուրում 100 տետր, վճարելով 54000 դրամ։Տետրը վաճառվեց 1 հատը 30 դրամով։Որքա՞ն եկամուտստացվեց։

Գրախանութը-27 տուփ տետր

1 տուփ -100 տետր

1 հատ տետր 30դր.

Լուծում.

100 x30=3000դրամ

3000 x27=81000դրամ

81000-54000=27000

 

Реклама
Рубрика: English, Անգլերեն

Project..ordering in a cafe

Project..ordering in a cafe

Café worker:  Next please! What would you like?

Tom: Can I have a burger, please?

 Café worker:  A cheese  burger or double cheese burger?

Tom :Cheese burger please

Café worker:  Anything else?

Tom : Yeah, I’d like some fruit cake

Café worker:   Would you like a drink?

Tom  :Yes, can I have an orange juice ,please

Café worker:   OK, so that’s one cheese burger one fruit cake and an orange juice. What’s your table number?

Tom: Table 2 .How much is that?

Café worker:   That’s £6.41,please

Tom :Here you are.: 

 

Café worker:  Thank you …

Рубрика: English

In Cafe

Café worker:  Next please! What would you like?

Tom: Can I have a burger, please?

 Café worker:  A cheese  burger or double cheese burger?

Tom :Cheese burger please

Café worker:  Anything else?

Tom : Yeah, I’d like some fruit cake

Café worker:   Would you like a drink?

Tom  :Yes, can I have an orange juice ,please

Café worker:   OK, so that’s one cheese burger one fruit cake and an orange juice. What’s your table number?

Tom: Table 2 .How much is that?

Café worker:   That’s £6.41,please

Tom :Here you are.: 

 

Café worker:  Thank you …

Рубрика: Հայրենագիտություն

Արտաշեսյաններ

Արտաշես Բարեպաշտն իր հաջորդներին թողեց տնտեսապես հարուստ ու բարգավաճ և ռազմապես հզոր երկիր։ Նրան հաջորդեց նրա ավագ որդին՝ Արտավազդ Ա-ն, որը թագավորեց խաղաղությամբ։ Միայն կառավարման վերջին տարիներին բռնկվեց հայ-պարթևական մի կարճատև պատերազմ, որում Հայոց թագավորությունը պարտություն կրեց։ Մ.թ.ա. 115 թվականին անժառանգ Արտավազդ Ա-ն ստիպված էր եղբորորդուն՝ Տիգրանին, որպես պատանդ հանձնել պարթևներին։

Արտաշես Բարեպաշտ

Արտավազդ Ա-ի մահից հետո թագավորեց նրա կրտսեր եղբայր Տիրանը (Տիրան Ա, մ.թ.ա. 115-95)։ Պատանդության մեջ թագաժառանգ Տիգրանը մնացել է շուրջ 20 տարի և հայրենիք է վերադարձել հոր՝ Տիգրան Ա-ի մահից հետո։ Իր ազատության դիմաց նա ստիպված եղավ Պարթևստանի Միհրդատ Բ թագավորին զիջել Մեծ Հայքի հարավ-արևելքում գտնվող Յոթանասուն հովիտներ կոչված տարածքը։

Տիգրանի վաղ տարիները համընկել են Պարթևական թագավորության հզորացման հետ։ Մ.թ.ա. 2-րդ դարի երկրորդ կեսերին մղված բազմաթիվ պատերազմների արդյունքում պարթևները հաղթում են Սելևկյան թագավորությանը՝ գրավելով Մարաստանը, Ատրպատականը և Միջագետքը։ Հավանաբար մ.թ.ա. 113 — 112 թվականներին պարթևական Միհրդատ Բ թագավորը կռվել է նաև հայոց թագավոր Արտավազդ Ա-ի դեմ. թեև, ըստ Ստրաբոնի վկայության[3], պարթևները չեն կարողացնել իրենց ենթարկեցնել Հայաստանը, կնքված հաշտության պայմանագրով Արտավազդը ստիպված է եղել բազմաթիվ պատանդների հետ մեկտեղ Միհրդատ Բ-ին հանձնել իր եղբորորդի Տիգրանին։

Տիգրան Ա-ի մահից հետո՝ մ.թ.ա. 95 թվականին, զիջելով Միհրդատ Բ-ին Մեծ Հայքի հարավարևելյան շրջանները՝ 70 հովիտները, Տիգրան Բ-ն ազատվում է գերությունից և ժառանգում հայոց գահը[4]։

Միհրդատ Եվպատոր (Լոնդոնի Բրիտանական թանգարան)

Հայրենիք վերադառնալիս Տիգրան Բ-ն թագադրվեց Աղձնիքի նշանավոր սրբավայրերից մեկում, ուր հետագայում կառուցվեց Տիգրանակերտ մայրաքաղաքը։ Տիգրան Բ-ն (մ.թ.ա. 95-55) գահ բարձրացավ 45 տարեկան հասակում։ Նրա առաջնահերթ խնդիրը հայկական բոլոր տարածքները մեկ ընդհանուր պետության մեջ միավորելն էր։ Արտաշես Ա-ն հիմնականում լուծել էր այդ կարևոր խնդիրը՝ բացառությամբ Ծոփքի և Փոքր Հայքի թագավորությունների։ Այժմ Տիգրան Բ-ն եռանդուն գործունեություն ծավալեց շարունակելու իր պապի միավորիչ քաղաքականությունը։ 94 թվականին Տիգրանի բանակները մտան Ծոփք և միացրեցին այն Մեծ Հայքի թագավորությանը։ Ծոփքի թագավոր Արտանեսը (Զարեհի սերնդից[4]) սպանվեց. Մեծ Հայքի թագավորությունը դուրս եկավ Եփրատի ափերը։ Գետից այն կողմ տարածվում էր Կապադովկիայի թագավորությունը, որը շուտով հայտնվեց Տիգրան Բ-ի ուշադրության կենտրոնում[5]։

 

Տիգրանի թագավորության սահմաններից դուրս է մնում Փոքր Հայքը, որը մասն էր կազմում դաշնակից Պոնտոսի թագավորության։ Ավելին՝ Պոնտոսի արքա Միհրդատ Եվպատորը ավելի վաղ է բարձրացել Փոքր Հայքի գահին, քան բուն Պոնտոսի և համարվում էր Փոքր Հայքի Արքա։ Հենց այդ ավանդական տեսակետից էլ, Միհրդատ 6-րդ Եվպատորը Տիգրան Մեծի հետ միասին համարվում էր Հայոց Արքաներից մեկը։ Ահա ինչու թե՛ հայերը, թե՛ նույնիսկ օտարներից շատերը Տիգրանի և Միհրդատի դաշինքին նայել են որպես Հայկական միության կամ էլ, նույնիսկ համարել Արիական Համադաշնության վերականգնման փորձերից մեկը։

 

Рубрика: Ռուսերեն

Принцесса на горошине

Жил-был принц. Он хотел жениться, но только на настоящей принцессе. Он объехал весь свет, искал такую, но не нашёл. Принцесс было много, а вот настоящие ли они, этого он не мог понять до конца. Он вернулся домой и загрустил: уж очень ему хотелось жениться на настоящей принцессе. Как-то вечером сверкнула молния, загремел гром и полил дождь, как из ведра.И вдруг в ворота постучали. Старый король подошёл к воротам. Там стояла принцесса. Вода стекала с её волос и платья. Девушка сказала, что она настоящая принцесса. „Ну, это мы узнаем!”, – подумала старая королева, но ничего не сказала. Она пошла в спальню, сняла с кровати все тюфяки и подушки и положила на доски горошину. Потом королева взяла двадцать тюфяков и положила их на горошину, а на тюфяки ещё двадцать перин из пуха.

На эту постель и уложили на ночь принцессу. Утром её спросили, как она спала. – Ах, ужасно плохо! – ответила принцесса. – Я лежала на чём-то твёрдом, и теперь у меня всё тело в синяках! Это просто ужас!

Тут все поняли, что перед ними настоящая принцесса. Ведь она почувствовала горошину через двадцать тюфяков и двадцать перин из пуха! Принц женился на ней. Теперь-то он знал, что женится на настоящей принцессе.

Ответим на вопросы.

Кто хотел жениться на настоящей принцессе? Что случилось однажды? Кто постучал в ворота? Куда положила королева горошину? Почему все решили, что девушка настоящая принцесса?.

maxresdefault

Рубрика: Հայրենագիտություն
Ռաֆայել Իսրայելյանը
Ռաֆայել Իսրայելյանը սովորել է Թիֆլիսի հայկական դպրոցում, ապա՝ երկաթուղային տեխնիկումում, 1926– 1928 թթ-ին՝ Գեղարվեստի ակադեմիայում, 1934 թ-ին ավարտել է Լենինգրադի (այժմ՝ Սանկտ Պետերբուրգ) գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարարպետության ինստիտուտը: 1936 թ-ին Իսրայելյանը տեղափոխվել է Երևան, աշխատել նախագծային հիմնարկներում. 1959–73 թթ-ին Հայարդնախագիծ ինստիտուտի ճարտարապետական արվեստանոցի ղեկավարն էր, 1941–63 թթ-ին դասավանդել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում (այժմ՝ Ճարտարագիտական պետական համալսարան):
Շարունակելով Ալեքսանդր Թամանյանի հիմնադրած հայկական ճարտարապետության

Ռաֆայել Իսրայելյանը 1925 թվականին ավարտել է Թիֆլիսի N 72 աշխատանքային դպրոցը։ 1926-1928 թվականներին սովորել է Վրաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի ճարտարապետության ֆակուլտետում։ Ուսանելու տարիներին նա ձեռք է բերում ճարտարապետական հիմնարար գիտելիքներ[1]։

1929-1932 թվականներին սովորել է Լենինգրադի (այժմ՝ Սանկտ Պետերբուրգ) Կոմունալ շինարարության ինստիտուտի ճարտարապետության ֆակուլտետում։ Ավարտում է, որպես ճարտարապետ նախագծող։

1932-1934 թվականներին սովորել է Լենինգրադում ԽՍՀՄ Գեղարվեստի ակադեմիայի Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտում և 1934 թվականին ավարտել է ինստիտուտին առընթեր դիպլոմային նախագծերի նախապատրաստական դասընթացերը։ «Գերազանցությամբ» պաշտպանել է դիպլոմային նախագիծը, ստանալով ճարտարապետ-արվեստագետի կոչում։ 1936 թվականին ավարտել է Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի վարպետության կատարելոգործման դասընթացները, ստանալով ճարտարապետ-նկարչի կոչում։

 

Ալեքսանդր Թամանյանը

Ալեքսանդր Թամանյանը ծնվել է 1878 թվականին Եկատերինոդարում (այժմ՝ Կրասնոդար)։ 1904 թվականին ավարտել է Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայի բարձրագույն գեղարվեստի ուսումնարանի ճարտարապետության բաժանմունքը՝ նկարիչ-ճարտարապետի կոչումով։ 1917 թվականին եղել է Պետրոգրադի գեղարվեստի ակադեմիայի խորհրդի նախագահը՝ ակադեմիայի վիցե-պրեզիդենտի իրավունքներով։ Երկար տարիներ նա ապրում ու ստեղծագործում է Ռուսաստանում, նախագծում ու տարբեր քաղաքներում կառուցում բազմաթիվ շինություններ։ 1919 թվականին տեղափոխվել է Երևան, 1921 թվականին՝ Իրան։ 1923 թվականին հրավիրվել է Հայաստան, ծավալել բուռն ու եռանդուն աշխատանք։ Եղել է Ժողկոմխորհի գերագույն տեխնիկական բաժնի նախագահ, ապա՝ պետպլանի փոխնախագահ (1923 թվականից), Հուշարձանների պահպանության կոմիտեի (1924 թվականից), Հայաստանի կերպարվեստի աշխատողների ընկերության նախագահ[2]։

առավարական տունը և Օպերային թատրոնի ու համերգասրահի շենքը կանխորոշել և պայմանավորել են Երևանի քաղաքաշինական կարևորագույն հանգույցների լուծումները, առաջինը՝ Հանրապետության հրապարակի անսամբլի (ՀԽՍՀ Պետական մրցանակ, 1970, հետմահու, հեղինակային խմբի հետ), երկրորդը՝ թատրոնի (նախագիծը՝ 1937 թվականին Փարիզի համաշխարհային ցուցահանդեսի Մեծ ոսկե մեդալ) շրջակա տարածության և հիմնական, մայրուղիներից մեկի՝ Հյուսիսային պողոտայի կառուցապատումը։

Հիդրոկայանի շենքը Թամանյանի առաջին այն աշխատանքներից է, որտեղ նա ստեղծագործաբար օգտագործել և զարգացրել է հայ ճարտարապետության ավանդույթները։ Հիդրոկայանի շենքը ճարտարապետության ու բնության ներդաշնակ կապի և անսամբլի լավագույն օրինակներից է։

 

 Արա Հարությունյանն
Արա Հարությունյանը ծնվել է Երևանում երաժշտի ընտանիքում: 1948 թվականին ավարտել է Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանը, 1954 թվականին՝ Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը։ 1955–1966 թվականներին դասավանդել է Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանում, 1974 թվականից՝ Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում, 1988 թվականից՝ պրոֆեսոր։ 1977 թվականից ՀԽՍՀ նկարիչների միության անդամ։ 1988 թվականից Ռուսաստանի Դաշնության գեղարվեստի ակադեմիայի ակադեմիկոս։

Գրաֆիկական և պլաստիկ արտահայտչամիջոցներով Արա Հարությունյանը ստեղծել է մոնումենտալ ձևերի մեջ ընդհանրացված կերպարներ։

Արա Հարությունյանն առաջիններից է Հայաստանի Հանրապետությունում ստեղծել քանդակագործության, ճարտարապետության, բնապատկերի տարածական համալիրներ (Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ակադեմիական թատրոնի մուտքի հարթաքանդակները, 1966, Գաբրիել Աունդուկյանի հուշարձանը, 1972, «Հուշկապարիկ» բարձրաքանդակը, 1976, երեքն էլ՝ տուֆ, Երևան), Սարդարապատի հերոսամարտի հուշահամալիր (1968, տուֆ, բազալտ, Արմավիրի մարզ)։

Հեղինակ է նաև հասարակական շենքերի՝ թեմատիկ կոմպոզիցիաներով ներքին և արտաքին քանդակազարդումների (Էրեբունի թանգարան, հարավային (Առյուծի որս) և հյուսիսային (Խալդ աստված) ճակատներ, 1968, տուֆ)։ Երևանի գինու կոմբինատի հյուսիսային ճակատ։ 1961: Բարձրաքանդակներ։ Երևան։ Պայքար առյուծի հետ։ Բազալտ։ 300х300 Աղվեսներ։ Բազալտ։ 100х200

 

 

 

Рубрика: Հայրենագիտություն

Արշիլ Գորկի

image_3367.jpg
Արշիլ Գորկին (իսկական անուն- ազգանունը՝ Ոստանիկ Ադոյան) 1925 թ-ին վերցրել է ռուս ականավոր գրող Մաքսիմ Գորկու ազգանունը: 
1915 թ-ի գաղթի ժամանակ մոր և քույրերի հետ եկել է Երևան, որտեղ զբաղվել է ատաղձագործությամբ և տպագրական գործով: 1919 թ-ին տեղափոխվել է Թիֆլիս, ապա՝ ԱՄՆ: Գորկին սովորել է դիզայնի դպրոցներում, 1926 թ-ին ավարտել է Նյու Յորքի արվեստի կենտրոնական դպրոցը (որտեղ դասավանդել է 5 տարի):  Հայրենի բնությունն ու պատմական հուշարձանները, ժողովրդական ծեսերն ու ավանդույթները Գորկու համար դարձել են ստեղծագործական ներշնչման աղբյուր: Ստեղծագործական առաջին շրջանում հիմնականում նկարել է դիմանկարներ, այդ թվում՝ «Նկարիչն ու իր մայրը» (լուսանկարից՝ 1928–32 թթ.), նատյուրմորտներ և բնանկարներ: 
1930-ական թվականների կեսից Գորկին հակվել է դեպի վերացապաշտական (աբստրակտ) նկարչությունը: Կյանքի վերջին տասնամյակում ստեղծել է վառ գույներով ինքնատիպ կտավներ՝ «Այգիներ Սոչիում» (1938 թ., նկարաշարի նախկին անվանումը` «Այգիներ Խորգոմում»), «Ջրվեժ» (1943 թ.), «Ծաղկավետ ջրաղացի ջրերը» (1944 թ.), «Ինչպես է մորս ասեղնագործ գոգնոցը բացվում իմ կյանքում» (1944 թ.), «Հոգեվարք» (1947 թ.), «Արորը և երգը» (1947 թ.), որոնցով հետագայում արժանացել է համաշխարհային հռչակի:
1938 թ-ին Գորկին Հայաստան է ուղարկել 4 կտավ, իսկ 1941 թ-ին Նյու Յորքում կազմակերպված վաճառք-ցուցահանդեսում 2 կտավ է նվիրել` ի նպաստ Կարմիր բանակի: 1946 թ-ին այրվել են Գորկու 30-ից ավելի կտավներ: 1948 թ-ին մեքենայի վթարի հետևանքով կորցրել է աջ ձեռքի աշխատունակությունը և որոշ ժամանակ անց ինքնասպան է եղել:
Արշիլ Գորկու կտավները պահվում են ԱՄՆ-ի մի շարք նշանավոր (Ուիթնի ամերիկյան արվեստի, Մետրոպոլիտեն և այլն), Լոնդոնի Թեյթ, Փարիզի Ժորժ Պոմպիդուի անվան ժամանակակից արվեստի թանգարաններում և  այլուր, ցուցադրվել են աշխարհի բազմաթիվ քաղաքներում, այդ թվում՝ Երևանում: 2004 թ-ից Երևանում գործում է «Արշիլ Գորկի» հիմնադրամը: